Heeft alles een reden?
Wat een veelomvattende vraag weer voor de “vroege” morgen op Texel op de camping… maar er is blijkbaar voor mij een reden om dit te onderzoeken. En erover te schrijven. Afgelopen Februari ben ik voor 24 dagen naar India geweest voor een Pancha Karma, een reset voor oa het lichaam, om toxines los te laten, om ontstekingen (ik wist niet dat ik ze had) in het lichaam op te laten lossen, maar ook een heel belangrijke gewaarwording voor mij was, wat als ik nou NIKS kan/hoef (te) doen? Wat gebeurd er dan in mij?
Ik ben in de afgelopen jaren steeds weer met mijn leergierigheid gedoken in gezondheid, wat is voor mij waarheid? Wat werkt er voor mij?
In mijn opleidingen die ik op humaan gebied gelopen heb, van medisch – sociale basiskennis, Traditionele Chinese Geneeskunde, Reiki, Accupressuur, Holistisch Ademcoach, vele massage technieken, detox coach en eenvoudig gezond. En alles zelf onderzoeken, hoe werkt dit voor mij? Mij werd verzocht de opleiding te volgen om holistisch voedingscoach te worden om “compleet” te zijn maar wie ben ik om mensen te adviseren over voeding waar ik zelf hier een stuk in te ontdekken heb? Een oordeel hierop? Jazeker!
Voeding vind ik super complex, is ook super complex omdat het zo individueel is. Ik heb werkelijk alles gedaan, en tijdelijk hielp het dan om gewicht los te laten, maar dit ging altijd vanuit hardheid – discipline. En misschien is dat voor veel mensen de oplossing, voor mij maakt het dat ik jojo en dat is zeker ook niet wenselijk. Wat is toch de reden dat dit onderwerp al zo lang speelt in mijn leven? Is daar een reden?
Ik denk het wel.
Want het heeft mij laten zien dat dat wat ik het allerliefste doe, mezelf niet meer toesta, omdat ik mezelf te zwaar vind. En dan pas kan ik vanuit liefde hiernaar kijken.
Ik heb de afgelopen 11 jaar gestudeerd, jaren lang gestudeerd om het menselijk lichaam (fysiek, emotioneel en energetisch) te kunnen helpen in het ondersteunen van het zelfhelende vermogen van het lichaam. En voor de paarden idem dito… en ik blijf studeren omdat ik het fijn vind om kennis te vergaren om zo steeds mijn waarheid te testen. Om mens en dier te kunnen helpen.
En zo kom ik steeds dieper bij de kern. Want wat is de reden? De reden voor zoveel leed. Mensenleed en dierenleed.
Ik denk dat er vele redenen zijn maar een reden die er voor mij uitspringt en waar ik ook invloed op heb is wat ik uitdraag, vanuit het hart. Niet om mezelf op een voetstuk te plaatsen maar juist om onze menselijkheid, onze gelijkheid en erkenning van elkaar te dragen.
Soms gaat mijn hoofd sneller dan ik kan typen (of meestal gaat dat zo dus daar ligt een uitdaging) want ik geloof in een reden, dat als ik voel ik moet schrijven dat ik dat dan ook doe en dat de woorden dan stromen omdat ze gestuurd worden. Vanuit mijn hart, de connectie met mijn hart en daarin gaat het dan vanzelf. Ik hoef niet eens meer te kijken wat ik type en laat het allemaal gebeuren, zo onstaat er een nieuwe basis van kennis die gedragen mag worden vanuit het licht.
Blijkbaar is er een drempel om de eenheid te bereiken,
Ik ben beschikbaar.
Reden kan ik beter verwoorden als dat wat ik mag doen om mijn pad te volgen. Ik geloof echt dat ik geleid wordt door het universum. En een van de “redenen” dat ik dus de uitdaging kreeg in het in balans brengen van mijn gewicht is dat ik me bewust mocht worden van mijn waarheid, van mijn keuzes, van welke invloed dit heeft op mijn geluk.
Wat is dan het gemis in geluk? Dat ik niet meer rijdt met mijn paarden. Ja meervoud ook nog inderdaad. Ik heb het geluk om te leven met een kudde paarden. En dat heeft mij ook gebracht waar ik op dit moment ben, met heel veel kennis over de TAAL van de paarden. Door het bestuderen wat ik heb geleerd in de Academie en nogsteeds leer. Dit heeft een heel ander stuk geluk gebracht. Geluk voor mijn paarden! Want zij kregen hiermee een stem. En deze mag ik uitdragen zodat zij en nog veel meer paarden gehoord en gezien worden in HUN taal. Niet vanuit ons aangeleerde gedrag om paarden onze wil uitsluitend op te leggen. “Ze moeten maar luisteren”… hoe vaak heb ik dat niet gehoord.
Hardheid maakt geen connectie
Eenzijdige communicatie maakt geen connectie
Niet met de dieren maar ook niet met ons mensen. Vanuit hardheid een oordeel hebben zegt iets over degene die het oordeel heeft, niet over de beoordeelde. Want uiteindelijk, als alles maskers afgegooid worden en we waarlijk durven te laten zien wie we zijn, zijn we allen EEN.
En EENHEID is mijn to go to, met de dieren, met de mensen en met mijzelf.